منتخبان تئاتر ۱۴۰۳ از دریچه مهر؛ شبیه شبیه آنتیگون جایی که تعزیه و سوفکل کنار هم قرار می گیرند بی بدیل دات کام: نمایش شبیه شبیه آنتیگون با اقتباسی خلاقانه از تراژدی کهن یونان و با بهره بردن از الگوی نمایشی تعزیه در یک اثر غربی، مورد توجه مخاطبان و منتقدان قرار گرفت. به گزارش بی بدیل دات کام به نقل از مهر، گروه هنر خبرگزاری مهر در نظر دارد در طول ایام نوروز، به سراغ یک چهره تئاتری برجسته که در سال ۱۴۰۳ با اثر نمایشی موفقی روی صحنه رفته است، برود. همین طور در گزارش های پیش رو به هنرمندان جوانی نیز می پردازیم که در سال قبل در تئاتر ایران خوش درخشیدند و نمایش هایی را به صحنه بردند که هم مورد توجه مخاطبان قرار گرفت و هم منتقدان به آن روی خوش نشان دادند. در این گزارش به سراغ نمایش «شبیه شبیه آنتیگون» به کارگردانی نسیم ادبی و ندا شاهرخی رفتیم. نمایش « شبیه شبیه آنتیگون» به نویسندگی عنایت الله خادم بشیری و کارگردانی نسیم ادبی و ندا شاهرخی از ۲۵ مرداد تا ۲۲ شهریور در سالن اصلی تالار مولوی روی صحنه رفت و با استقبال مطلوب مخاطبان و منتقدان طرف بود. نسیم ادبی؛ از تجربه های گوناگون تا « شبیه شبیه آنتیگون» نسیم ادبی بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر ایران، در ۱۶ شهریور ۱۳۵۵ در تهران متولد شد. او تحصیلات خودرا در رشته بازیگری به انتها رساند و کار حرفه ای خودرا با حاضرشدن در صحنه های تئاتر شروع کرد. نسیم ادبی با حاضرشدن در نمایش های مختلف، توانست جایگاه خودرا در این حوزه تثبیت کند و به تدریج وارد دنیای سینما و تلویزیون شود. از آثار نمایشی او می توان به نمایش هایی چون «معرکه در معرکه»، «گور خواب ها»، «من کجا، عشق کجا» و... اشاره نمود. او همین طور در حوزه آموزش هنر تئاتر فعالیت دارد و تجربیات خودرا به علاقمندان این رشته منتقل می کند. ندا شاهرخی؛ از پاریس تا تالار مولوی ندا شاهرخی، نویسنده، کارگردان تئاتر، دکترای تئاتر در دانشگاه پاریس ۸ فرانسه، از چهره های فعال در حوزه هنرهای نمایشی است. وی به عنوان مدیر آموزش مدرسه تئاتر خانه هنر خرد و موسسه فرهنگی هنری فانوس هنر پارس، حضور مستمری داشته است. شاهرخی تجربه های مختلفی در کارگردانی تئاتر دارد و نمایش های مختلفی را در سطح بین المللی ارائه کرده است. نمایش «مار و پله» بصورت عمومی در خانه هنرمندان ایران اجرا شد و نمایش چندزبانه «آخرین بار کجا دیدمش» در جشنواره دو هفته فرهنگ ایران و فرانسه (استراسبورگ) به نمایش درآمد. همچنین، نمایش «سه نقطه» که در جشنواره Les fous de la remp در فرانسه (در شهرهای کان، پاریس و استراسبورگ) و جشنواره High fest ارمنستان اجرا شد، از آثار مهم وی به حساب می آید. «آنتیگونه»؛ یک اثر تمام نشدنی این نمایش مبنی بر نمایشنامه کهن یونانی «آنتیگونه» نوشته سوفکل نگارش شده است و نگاهی تازه را به خود اختصاص داده است، در این اثر ما با روایتی که درون مایه خودرا از سوفکل می گیرد مواجه هستیم، اما می کوشد که در کنار این تراژدی نام آشنا به بیان حرف های تازه ای درخور امروزه روز ایران بزند. این امر در تراژدی های یونان باستان تطبیق پذیر تر از آثار مدرن است، برای اینکه تراژدی های آن زمان از حیث روایی، دارای قابلیت های بسیاری است که دست هر کارگردانی را که قصد کار کردن یک اثر این چنینی را دارد باز می گذارد، به عبارت بهتر به علت جهان شمول تر بودن آثار تراژیک یونان باستان، کارگردان، بازنویس و یا دراماتورژ می تواند با تغییرات محدود به انضمام حفظ درون مایه اثر، در قالب جدید به بیان حرف های متفاوتی بپردازد؛ از این بابت می توان انتخاب ۲ کارگردان این نمایش را انتخاب سنجیده ای معنا کرد. قرابت آدم های عادی با آنتیگون؛ شروع تفاوت «شبیه شبیه آنتیگون» در داستان همانطور که از اسمش پیداست در امتداد مسیر نمایشنامه اصلی حرکت می کند. روایتی کلاسیک که از شاه پیرنگ بهره می گیرد و مخاطب با دقت به صحنه های طراحی شده، قصه را به میزان حداکثری درک و دریافت می کند. «آنتیگونه» سوفکل اثری است که تراژدی بودن آن در تحلیل بسادگی قابل اثبات است و ساختمان و ساختار روایی که دارد هر مخاطبی را که با اولیه ترین اصول نقد و تحلیل آشنا است اغنا می کند. در توضیح داستان این نمایش آمده است که «ما مردم معمولی، شبیهِ شبیهِ آنتیگون هستیم!» از همین نقطه است که کار نمایش «شبیه شبیه آنتیگون» با نمایشنامه سوفکل تمام می شود. در تراژدی های سوفکل و به عبارت بهتر در تمامی تراژدی های یونان باستان قهرمان اثر که در این نمایشنامه «آنتیگونه» است خاصیت هایی دارد که او را از مردم عادی بالاتر قرار می دهد. در اصل کاراکترهای محوری در تراژدی از مردم عادی جایگاه و یا خاصیت های رفیع تری را دارا هستند که این دقیقا نقطه مقابل آثار کمدی است. در حقیقت عمدتاً کاراکتر از جایگاه مخاطب سطح فروتری دارد و در ملودرام است که مخاطب و کاراکتر در یک سطح قرار می گیرند. پس می توان نتیجه گرفت که «شبیه شبیه آنتیگون» در ژانر اثر مادر، تحولی به وجود می آورد و آنتیگون بدل به صدای تمام زنان دوره خود می شود که این مساله با اثر سوفکل از این حیث، متفاوت می باشد. در این نمایش شیوه اجرائی از نکات شایسته توجه است، برای اینکه این نمایش، اجرائی معاصر با بهره گیری از الگوی تعزیه از تراژدیِ مشهور یونانی «آنتیگونه» دارد. این گام باارزش است، برای اینکه تثبیت کننده قدرت الگوی نمایش تعزیه است و می تواند نقطه آغاز، تفکری برای دیگر کارگردانان تئاتر در ایران باشد که از این الگو در آثار مختلفی ورای نمایش ایرانی بهره بگیرند. بازیگرانی که بیرون زدگی ندارند! گروه بازیگران این نمایش همه در سطح و اندازه نقش هستند و هیچ بیرون زدگی و یا زیاده روی توسط هیچ کدام از بازیگران دیده نمی شود؛ با عنایت به اینکه گروه بازیگران از هنرجویان این ۲ کارگردان هستند اما سطح کیفی بازیها از جهت شناخت کاراکتر و تحلیل نقش و استفاده از تکنیک، در متر و معیار بازیگری در رده هنرجویی قرار نمی گیرد و این حاصل پشتکار فردی و گروهی و بخصوص هدایت صحیح کارگردانان این نمایش است. بهره گیری از بعد کلاسیک روایت در طراحی صحنه و نور طراحی نور و صحنه نیز از بعد کلاسیک روایت، بهره می گیرد و به همان میزان می کوشد که فضاسازی صحیحی را از قصه بازتاب دهد که در حد و اندازه خود موفق است و با عنایت به هزینه های سرسام آور طراحی و ساخت دکور، جای قدردانی دارد که هنوز این گروه هنری در تولید این نمایش، دکور را به علت فراهم نبودن مسایل اقتصادی حذف نکردند. در کل «شبیه شبیه آنتیگون» به عنوان نمونه درخوری در دسته آثار اقتباسی، قرار می گیرد که نشاندهنده شناخت صحیح نویسنده از موضوع اقتباس و برداشت و بعد از آن کارگردانان در پرداخت به روایت است. منبع: bibadil.com 1404/01/13 18:29:23 5.0 / 5 24 تگهای مطلب: آموزش , اثر , بازی , تلویزیون این مطلب بی بدیل را می پسندید؟ (1) (0) X تازه ترین مطالب مرتبط گذشته ای که سال ها پیش همراه کودک دفن شده است! با عرض معذرت یا گفتن آن چه نمی توانیم جدی بگوییم! تجربه موسی کلیم الله (ع) جرات می خواست پایتخت همچنان در هجوم تبلیغات نظرات بینندگان در مورد این مطلب نظر شما در مورد این مطلب نام: ایمیل: نظر: سوال: = ۵ بعلاوه ۵